امیر مومنان علی(ع) در تبیین مرزهای "تقدیر" و "تملق"می فرمایند :مدح و تقدیر بیش از اندازه تملق و چاپلوسی است كه هم طرف مقابل را گرفتار عجب و خودبینى مى كند و هم شخصیت گوینده را در هم مى شكند.[1]

در گفتارهای تاریخی ، از جمله خاطرات خارجیانی که در ایران گذران زندگی کرده اند نیز آمده است که ایرانیان در برابر بزرگان و صاحبان مقام بیش از اندازه متملق و چاپلوسند و اغلب می کوشند بدین وسیله در تشکیلات وسیع سلطنتی، شغلی و خدمتی به دست آورند.

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 2 آبان 1391    | توسط:    |    |
نظرات()